بسیجی مخلص

عبادت شهید فهمیده

2012-01-31T04:57:04+01:00

محمدحسین به نماز و عبادت اهمیت بسیاری می‏داد.

او هنگامی که هنوز به سن تکلیف نرسیده بود، نماز می‏خواند و به مسجد می‏رفت.

هم‏چنین قرآن تلاوت می‏کرد و اذان می‏گفت. او همانند دیگر شهدا عاشق نماز و راز و نیاز با محبوب خویش بود و همیشه خواهران خود را به نماز خواندن دعوت می‏کرد. هنگامی که در کرج بودند در نمازجمعه تهران شرکت می‏کرد و به پدر و مادر خود می‏گفت: حالا که شما نمی‏توانید در نمازجمعه شرکت کنید، من به جای شما در نماز شرکت می‏کنم.

منبع: مجله گلبرگ :: مهر 1381، شماره 34، برگرفته شده از سایت حوزه

انیمیشن شجاع مرد کوچک ( داستان شهادت حسین فهمیده )

2011-11-01T07:39:16+01:00

بسم رب الشهدا و الصدیقین

در هفته ی بسیج دانش آموزی به سر می بریم، هفته ای كه به پاس ایثار افراد مخلصی چون شهید فهمیده و 36000 شهید دانش آموز شهید دیگر بدین نام نامگذاری شده است.

وبلاگ بسیجی مخلص نیز به پاس زنده نگاه داشتن این ایام هر سال برنامه ی ویژه دارد، سال گذشته با والپیپرهای هفته بسیج دانش آموزی در خدمت شما بودیم و امسال با قرار دادن انیمیشن شجاع مرد كوچك كه روایتگر شهادت مرد كوچكی به نام محمد حسین فهمیده می باشد.

یاد و خاطره شهدای گرانقدر هشت سال دفاع مقدس علی الخصوص شهدای گرانقدر دانش آموز كه با نثار جان خود دست اهریمنان را از این كشور و مردم كوتاه نمودند گرامی و راهشان پر رهرو باد.

برای شادی روح این بزرگواران فاتحه ای قرائت فرمایید.

دانلود انیمیشن شجاع مرد کوچک قسمت اول

دانلود انیمیشن شجاع مرد کوچک قسمت دوم

فهمیده و خرمشهر

2011-02-07T14:53:08+01:00

زخم های پی در پی گلوله های سربی و ترکش خمپاره ها و بمب ها بر پیکر سبز و صمیمی وطن نشسته بود و سوزش آن لحظه به لحظه بیش تر احساس می شد.

دشمن، امیدوار بود که در کم تر از یک روز شهر را به تصرف درآورد.

فریاد خرمشهر، ناله ای خاموش و بی صدا بود، اما قلب هایی کوچک و عاشق، با تمام وجود آن را می شنیدند.

- داوود! بیا تا دیر نشده اسم نویسی کنیم.

داوود! مات و مبهوت به چشم های پرغوغای برادر کوچکش چشم دوخت.

محمد حسین از چه حادثه ای خبر می داد؟

از کجا می دانست که چه هیاهویی در قلب برادر برپاست؟

هر دو چشم در چشم هم داشتند.

نگاهشان تا عمق دل های عاشق و بی قرارشان رخنه می کرد.

آماده بودند و پا در راه.

عاقبت، بی قراری محمد حسین را به زانو درآورد.

پرستوی عاشق و سبکبالی که یک آن از پرواز نمی ماند، بر ستیغ بلند حادثه فرود آمده بود.

- داوود جان! من صبر نمی کنم.

اگر خواستی، تو هم بعد بیا.

برادر حرفی برای گفتن نداشت.

و ...

و سکوت حرف هایش را گفت؛ سکوتی خدایی و با شکوه.

آخرین نمازی که در کنار هم خواندند، عطر دعا و نیایش را در فضای اتاق پراکند.

داوود به کنج تنهایی پناه برد و انشای محمدحسین را برای چندمین بار خواند و خواند و خواند و در خلوت اشک ریخت.

... امسال، هنوز اول سال تحصیلی 1358 است.

خواهرم کلاس چهارم ابتدایی است.

من هر روز درس و تکلیف او را مطالعه می کنم.

هر آموزشی که از دستم بربیاید، به او می دهم... من، چند روز به مدرسه خواهرم رفتم.

چون در خواهرم در نوبت صبح به مدرسه می رفت، معلمشان نبود.

به ناچار با مدیر مدرسه ملاقات کردم و گفتم که شیوه ی درس دادن و رفتار معلم چهارم ابتدایی دختران خوب نیست.

در پاسخ، از مدیر مدرسه شنیدم که شما بایستی صبح بیایید و با خود ایشان صحبت کنید.

من هم گفتم که نمی توانم چون که درس دارم.

او گفت، باشد.

خودم یک کاری می کنم و ...

من به خانه برگشتم و روز بعد از خواهرم شنیدم که اخلاق و روش معلمشان خیلی عوض شده است.

خیلی خوشحال شدم.

از آن به بعد هم درس خواهرم بهتر شد...

منظورم از نوشتن این حرف ها، این بود که به دوستانم بگویم که در کارهای دیگران تا آن جا که خطری برای شخص نداشته باشد، دخالت کنند.

البته نه با هدف جستجو در کارهای شخصی آن ها، بلکه به نیت کمک...

داوود، اشک هایش را پاک کرد.

روز رفتن نزدیک بود.

محمد حسین به زودی اعزام می شد و او می ماند.

گیج و سردرگم بود.

حرف های محمدحسین اجازه نداده بود فکری به حال خودش بکند.

با پدر و مادرش صحبت نکرده بود.

گوشه ی دلش، هنوز هم امیدوار بود که محمدحسین بماند و خودش برود.

منبع: کتاب شهید فهمیده، نوشته محمدرضا اصلانی

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

تم شهید فهمیده برای گوشی های سونی اریکسون

2011-02-05T14:49:57+01:00

امروز نیز وبلاگ بسیجی مخلص دست به کار ویژه ی دیگری زد و آن ایجاد موضوعی جدید به نام موبایل بسیجی می باشد که برای اولین پست آن تمی زیبا درباره شهید بزرگوار محمد حسین فهمیده ساخته شده است.

ویژگی های این تم:

1- استفاده از تصاویر زیبا و طراحی شده توسط فتوشاپ

2- استفاده از آهنگ زیبای ای بسیج برای زنگ گوشی

3- دو رزولیشن بودن آن

انشاءالله مورد استفاده شما گرامیان قرار بگیرد.

هنگام دانلود برای شادی روح امام شهدا و همه ی شهدای گرانقدر به خصوص شهید فهمیده صلواتی را نیز ختم بفرمایید.

دانلود تم شهید فهمیده برای گوشی های سونی اریکسون با رزولیشن 220 176 x

دانلود تم شهید فهمیده برای گوشی های سونی اریکسون با رزولیشن 320 240x

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

داستانی از زندگانی شهید فهمیده

2011-02-03T14:46:18+01:00

سال تحصیلی به آخر رسیده بود . بوی تابستان می آمد . محمد حسین با معدل عالی قبول شده بود . مرضیه و فرشته هم که خوب می دانستند محمد حسین هرگز از درس آنها غافل نیست ، کارنامه ی قبولی خود را مثل ظرف چینی گرانبهایی در دست داشتند و هرکدام به گوشه ای رفته بودند و در تنهایی نمره های بالا و مهر قبولی در خرداد را نگاه می کردند .

هر دو خواهر ، بی اختیار آن شب را به خاطر می آوردند ؛ آن شب فراموش نشدنی را . پدر به خانه برگشته بود ، ولی محمد حسین و داوود همراه او نبودند . نگاه جستجوگر مادر با بی صبری به استقبال پدر شتافت که قدم به صحن حیاط گذاشته بود .

- منتظر بچه ها نباش فاطمه خانم ! امشب به این زودی ها بر می گردند .

- بر نمی گردند ؟! چرا ؟ خبری شده ؟

- نه ، اصلاً خبری نشده . کتابخانه مسجد را مرتب می کنند . خیلی کار دارند .

مادر سفره ی شام را باز کرد ، زهرا ، مرضیه و فرشته در یک چشم به هم زدن وسایل سفره را چیدند و غذا را آوردند . مادر ، مثل هر شب زودتر از همه غذای پدر و حسن را کشید .

آن شب هم مانند شب های دیگر ، به موقع شام خوردند . حسن کنار سفره سرش را روی پای پدر گذاشت و آرام به خواب رفت . با خوابیدن او خانه سوت و کور شده بود . داوود و محمد حسین هم نبودند تا آنها را سرگرم کنند .

ساعتی بعد ، تنها چشم های منتظر مادر بیدار بود و بس ...

مرضیه و فرشته ، بدون اینکه مشق شب خودشان را نوشته باشند ، خوابیده بودند ؛ خوابی آشفته و هراس آور .

ناگهان هر دو هراسان از خواب برخاستند . اشتباه نمی کردند : کسی صدایشان می زد .

- مرضیه ، مرضیه ! فرشته ، فرشته !

مثل بره آهوهای خواب دیده چشم گشودند و معصومانه نگاه کردند .

محمد حسین در کنارشان ایستاده بود و با مهربانی صدایشان می زد . آنها با عجله و یکصدا جواب دادند : بله داداش ! ...

- بچه ها ، قرار ما ...

مادر خود را به آنها رساند و حرف محمد حسین ناتمام ماند .

- حسین ! بچه ها خوابیده اند .

- چشم مادر !

محمد حسین آهسته از اتاق بیرون آمد . کمی پس از او ، مرضیه و فرشته که عادت برادرشان را می دانستند ، با بی میلی و ناچاری از رختخواب بیرون آمدند . مشق هایشان را تمام کردند و خوابیدند . آن شب ، محمد حسین دیرتر از همه و با چشم های خیس از اشک به خواب رفت .

با به یاد آوردن آن شب ، علاقه شان به محمد حسین بیش تر می شد . احساس می کردند که سهم فراوانی در موفقیت آنها دارد ، اما هرگز نمی دانستند که برادرشان در آن شب با چه حالی به خواب رفته است !

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

در مسجد

2011-02-01T14:44:38+01:00

- وظیفه ی من هم هست .

- حتماً داری به من كنایه می زنی .

- نه داداش ! باور كن نه . من فقط خودم را می گویم . وقتی كه جنگ تمام شد ، بر می گردم . البته اگر ...

- ...

- زهرا هست ، به درس و مشق مرضیه و فرشته می رسد .

مسجد خلوت و خاموش بود . همه رفته بودند . حاج آقا مقدسی باقیمانده ی کفش ها را مرتب و منظم جفت کرد و میان جمع آمد .

بچه های عضو پایگاه مقاومت ، دور هم نشسته بودند و دایره ای بزرگ ساخته بودند كه یكی از ستون های سنگی مسجد مركز آن را تشكیل می داد . امام جماعت هم در قسمتی كوچك از محیط دایره نشسته بود .

لحظه های انتظار به پایان رسید . آقای احمدی نام خدا را به زبان آورد . مثل همیشه آیه ای از قرآن مجید را تلاوت كرد و آن گاه نفس عمیقی كشید و گفت : " برادران عزیز ! همه ی شما كم و بیش خبر دارید كه ... "

- نه خیر حاج آقا ! شما بفرمایید .

- ... عرض می كردم كه عراق به خاك ایران حمله كرده ...

- ببخشید ، از كی ؟

- ... از مدتی پیش به خاك وطن ما متجاوز شده ؛ از چند هفته یا از چند ماه پیش . البته ، بنده خبر صحیح و درستی از این موضوع ندارم ، اما مهم این است كه باید آماده شویم و در برابر این گستاخی ایستادگی كنیم ...

- حاج آقا ! ما آماده ایم كه اسم نویسی كنیم ، از همین امروز .

- ... البته قرار است كه از همه پایگاه ها نیرو برای دیدن دوره ی آموزشی اعزام كنیم .

- ...

- كسانی كه مایل هستند ، از همین حالا به فكر باشند و ان شاءالله كه با رضایت پدر و مادرشان دوره ی لازم را ببینند ...

حرف های آقای احمدی زیاد طول نكشید ؛ در كم تر از نیم ساعت هر چه را كه لازم می دانست ، گفت و با حوصله به سوال بچه ها پاسخ داد . دیگر همه فهمیده بودند كه عراق به خرمشهر حمله كرده است و اعزام تا چند روز دیگر آغاز می شود .

صدای پای یكدیگر را در سكوت شب می شنیدند . هر دو ، ساكت و خاموش به طرف خانه برمی گشتند . محمد حسین سكوت را شكست و گفت : " داوود ! من فردا اسم نویسی می كنم . "

داوود به خود آمد و تصویر مسجد و بچه ها در برابر چشم هایش به هم ریخت .

محمد حسین هم به همان كاری فكر كرده بود كه او می خواست انجام دهد . با لحن نصیحت باری گفت : " حسین ! خیلی هم عجله نكن . تو هنوز باید به فكر درس و امتحانات باشی . خیلی ها هستند كه از تو بزرگترند و به موقع اعزام می شوند . "

داوود ، حالت عجیبی پیدا كرده بود . دیگر وجود خودش را احساس نمی كرد . تا چند دقیقه ی پیش در پیچ و خم اندیشه هایی گوناگون اسیر بود ، اما حالا می خواست با اولین گروهی كه اعزام می شدند ، به جبهه برود . تصمیم گرفته بود فردا با صاحب كار خودش تسویه حساب كند ؛ پدر و مادرش را راضی كند و خودش را به منطقه عملیاتی برساند . از طرفی دیگر ، نگران برادر كوچكش بود . نمی خواست محمد حسین اعزام شود ، ولی می دانست كه او در تصمیم خودش ثابت قدم و پابرجاست .

آخرین هفته ی شهریور ماه بود . مدرسه خیابانی حالت نیمه تعطیل داشت . گاه گاهی یكی از دانش آموزان با پدر و مادرش می آمد و مدتی بعد می رفت . مدرسه برای شروع سال تحصیلی جدید آماده می شد .

دستی كوچك و لرزان ، شاخه ی گل زیبایی را محكم نگه داشته بود . دو چشم شبگون و بی تاب ، آقای علیزاده را كه در حیاط مدرسه قدم می زد و حسرت دیدار بچه ها را به دل داشت ، تماشا می كرد . هنگامی كه محمد حسین از حضور آموزگارش مطمئن شد ، بی درنگ برگشت و به مغازه ی قنادی رفت . پول هایی را كه در جیب داشت ، با دست لمس كرد ؛ هرگز آن همه برایش بی ارزش نبودند . شیرینی های خامه ای را با نگاه زیر و رو كرد . می دانست كه دیگر هیچ طعمی ندارند . برای خوردنشان ذره ای اشتها نداشت .

- بفرمایید آقا پسر !

از تماشای شیرینی ها لذت نمی برد .

- لطفاً از این ها ...

و با دستش نوعی از شیرینی ها را نشان داد كه بیش تر به چشم می آمدند .

- از این ها ؟

- بله ، لطفاً یك كیلو .

مغازه دار شیرینی دیگری را نشان داده بود و حالا مشغول پر كردن جعبه بود .

- بفرمایید آقا پسر .

- خیلی ممنون ، بفرمایید .

- خدا بركت بده .

محمد حسین بی معطلی خداحافظی كرد و بیرون آمد . با آرامش اما شتاب آلود به مدرسه رسید . آموزگار ، بی هدف در حیاط مدرسه قدم می زد . از چنار پیر و كهنسال جز چند برگ خشكیده و زرد چیزی برایش باقی نمانده بود . محمد حسین احساس می كرد آمده است تا به عهد خودش وفا كند . انگار همین دیروز بود كه آقای علیزاده در كنارش نشسته بود و با هم صحبت می كردند . او از تصمیم خودش برای رفتن به جبهه حرف زده بود و با اطمینان گفته بود كه به جبهه خواهد رفت .

- سلام آقا !

- سلام ، روز شما به خیر ، چه عجب ؟!

- آقا ! ببخشید اگر دانش آموز خوبی نبودیم .

آموزگار كه انتظار دیدن او را نداشت ، سربلند كرد و با هیجان گفت : " حسین ! تو هستی ؟ این جا چه كار می كنی ؟ مدرسه ها كه هنوز باز نشده ! "

- بفرمایید آقا ! برای خداحافظی .

و شاخه گلی زیبا و عطر آگین را به او تقدیم كرد .

آقای علیزاده با درماندگی پرسید : " شوخی می كنی ؟! فقط چند روز تا بازشدن مدرسه ها باقی نمانده . "

- نخیر آقا ! شوخی نمی كنیم .

- پس چرا ؟ ...

- با اجازه ی شما فقط چند روز فرصت داریم ...

با هم خداحافظی كردند . محمد حسین جعبه شیرینی را هم به آقای علیزاده داد . آخرین حرف ها را با زبان و نگاه گفتند و از هم جدا شدند .

- التماس دعا ! ...

- محتاج به دعا ...

محمد حسین ، با قدم های كوتاه ، آرام آرام دور شد و از حیاط مدرسه بیرون رفت .

- فهمیده !

صدای آقای علیزاده كه از عمق دل برمی خاست ، بغض شد و در گلو شكست . او می رفت ، دور می شد و با هر قدم ، فاصله ای را كه بین آقای معلم و روزگار كودكی و نوجوانی اش افتاده بود ، بیش تر نشان می داد . آموزگار ، سرد و سنگین بر جای مانده بود . دلش برای خودش تنگ شده بود . دلش برای كودكی و نوجوانی خودش تنگ شده بود . چرا نتوانسته بود عوض نشود ؟ چرا كودك و نوجوان نمانده بود ؟

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

سفر به تهران

2011-01-29T14:41:06+01:00

پدر از مدتی پیش ، همسفر تازه ای یافته بود ؛ شادی قبولی بچه ها و امید رفتنشان به دانشگاه در سال های آینده .

" همسفر " در تمام طول راه با او بود و کمتر تنهایش می گذاشت . او را وسوسه می کرد و "راه"را نشان می داد .

هوای رفتن داشت . هوای رفتن به تهران از گوشه ی قلبش کنده نمی شد . خیلی از آشناها به تهران کوچیده بودند . بیش تر قوم و خویش ها آن جا بودند و گاه به گاه پیغامشان می رسید .

- از این راه خسته شده ام . چه قدر اسیر جاده ها باشم ؟

از کار خسته نمی شد ، اما این بار خستگی را بهانه کرده بود .

- با امروز و فردا کردن نتیجه ای نمی گیریم . نباید معطل کنیم .

مادر با دلسوزی گفت : " من موافقم . هم به خاطر شما ، هم به خاطر بچه ها . "

بجز مادر ، بچه ها هم راضی بودند . آنها شهر قم را دوست داشتند ، ولی رفتن به تهران ، برایشان رویایی شیرین بود که با بی صبری انتظارش را می کشیدند .

عمر انتظار بچه ها کوتاه بود و زود به سر آمد . چند روزی از تصمیم پدر نگذشته بود که خانه ی دلخواهش را خرید . خانه ی قدیمی را به یکی از همسایه ها فروختند . اثاثیه را با شوق بسیار جمع کردند و راهی تهران شدند . دیدن خانه ی جدیدشان در کرج همه را خوشحال کرده بود . با کنجکاوی به گوشه و کنار اتاق ها و حیاط سر می کشیدند . در خیال ، روزهایی را می دیدند که پدر بزرگ و مادر بزرگ و قوم و خویش ها به آنجا می آمدند و با آنها می ماندند .

زندگی در خانه ی جدید ، هر روز شکل تازه ای به خود می گرفت . انگار باید همه چیز عوض می شد .

پدر که از شغل رانندگی دست کشیده بود ، نزدیک خانه یک مغازه میوه فروشی اجاره کرده و به کسب و کار مشغول بود . داوود هم پس از ترک تحصیل سرگرم کاری شده بود که دلش می خواست .

همسایه های خوب و مهربانی داشتند که از احساس تنهایی و دلتنگی آنها کم می کردند .

در همان روزها که انتظار دیدار هیچ آشنایی را نداشتند ، محمد حسین متوجه نگاه هایی آشنا شد . در چند قدمی او ، پسرکی ایستاده بود و نگاهش می کرد . بی اختیار دست از بازی کشید و کنار او رفت . بچه های دیگر هم چنان سرگرم بازی بودند .

هر دو لبخند زنان به هم نزدیک شدند . گویی به طرف گنجی بزرگ قدم بر می داشند .

- سلام !

- محمد حسین ! مرا نمی شناسی ؟

- ...

محمد حسین نمی دانست چه جوابی باید بدهد . او را می شناخت و نمی شناخت . کم کم چیزهایی به یادش می آمد .

- چرا ...

پسرک خودش را معرفی کرد و محمد حسین را به خود آورد . هر دو خندیدند و برای بار دوم با هم دست دادند . او یکی از هم کلاسی های محمد حسین بود . با هم روی یک نیمکت می نشستند ، در دبستان روحانی قم . پسرک با خانواده اش برای میهمانی به کرج آمده بود و به زودی برمی گشت .

- نگفتی ، این جا راحتی یا نه ؟

محمد حسین تکانی خورد و لرزید . یاد خانه ی قدیمی و محله خوب و با صفایشان ، مسجد و گلبانگ اذانش در هر سحر و ظهر و غروب ، بچه های مسجد و آقای حسینی ، معلم ها و دانش آموزان مدرسه روحانی و حافظ ... ، یکی پس از دیگری مانند غنچه هایی عطرآگین و خوشبو در باغ ذهن شکفت .

آمدن به خانه جدید و دست و پنجه نرم کردن با سختی های زندگی ، فرصت فکر کردن به تمام آرزوها را از او گرفته بود . با یادآوری گذشته ها ، احساس نشاط و شادابی کرد . مثل اینکه چیز تازه ای یافته باشد ، با رضایت جواب داد : " تازه فهمیده ام که نه . هنوز با کسی دوست نشده ام . مصنوعی زندگی می کنم . "

- دلت برای قم تنگ نشده ؟

- چرا ، خیلی !

لحظه ای به هم خیره شدند . قطره های اشک به گوشه ی چشم محمد حسین نیش زد . به خودش پیچید و گفت : " چرا نمی آیی بازی کنیم ؟ ما هم تازه با هم آشنال شده ایم . "

سرگرم بازی شدند . کمی بعد ، محمد حسین همان حرفی را با خودش زمزمه کرد که قبل از آمدن به تهران از پدرش شنیده بود : " همه جای زمین ، خاک خداست . "

این حرف پدر ، ورد زبانش شده بود و با گفتن آن آرام می شد .

روزی که برای اولین بار به مدرسه راهنمایی " خیابانی " کرج قدم گذاشت ، به خود نهیب زد : " همه بچه ها دوست تو هستند ! هیچ کس غریبه نیست ! "

عطر خوش پاییز در همه جا پیچیده بود . مدرسه پر از بچه های درشت هیکلی بود که هیچ توجهی به او نداشتند . حتی بیش تر هم کلاسی هایش از او بزرگ تر به نظر می رسیدند .

بچه ها کم کم حضور محمد حسین را احساس می کردند ؛ نوجوان لاغر و ریز اندامی که سایه های هزاران اندیشه در عمق نگاهش نهفته بود . آنها در باور و ناباوری ، او را و چشم های ژرف نگر او را می دیدند . نمی دانستند کودک است یا نوجوان و تا مدتی او را به بازی نگرفته بودند ، اما اندک اندک پی می بردند که در میان هر جمع ، بزرگ مردی کوچک است . هر سخن سنجیده ای را می شنید و می فهمید . بیش تر از دیگران توجه می کرد . حرف حق را می گشود و حقیقت را بی هیچ ملاحظه ای می گفت .

آقای علیزاده معلم کلاس سوم راهنمایی مدرسه شهید محمد خیابانی ، زودتر از بقیه ، دانش آموز تازه وارد را شناخت . او سعی کرد مثل همیشه محمد حسین را معرفی کند : " بچه ها توجه کنید ! بچه ها ! توجه کنید دوست جدیدی به جمع دوستان شما اضافه شده ؛ آقای محمد حسین فهمیده "

اما در واقع نیازی به این کار نبود . بچه ها او را شناخته بودند . محمد حسین در همان روزهای نخست ورودش به مدرسه نشان داده بود که هرگز زیر بار ظلم و ستم نمی رود ، شجاع و دلیر است و از کسی نمی ترسد و این خصلت ها برای همه جالب بود . ابراز عقیده ی صریح و داشتن شخصیت ثابت و عقیده ی ارزشمند ، باعث شده بود که عده ای نتوانند به راحتی با او مدارا کنند . حاصل این رفتار ، چند نوبت نزاع و درگیری بود که با کتک خوردن محمد حسین پایان یافته بود .

محمد حسین ، در مدرسه ای که همه دانش آموزانش با او بیگانه بودند ، دوستان عزیزی یافت ؛ آموزگارش آقای علیزاده و دانش آموز کلاس اول نظری ، مسعود آقاجانی ، ولی همه ی بچه ها را دوست داشت ، حتی کسانی را که با او دعوا کرده بودند و از داوود هم بزرگتر بودند .

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

کلیپ شهید محمد حسین فهمیده

2011-01-28T14:36:31+01:00

در راستای اهداف وبلاگ كه همانا نشر سیره ی والای بسیجی شهید محمد حسین فهمیده می باشد، بر آن شدیم تا كلیپ فلشی از تصاویر این بزرگوار آماده نماییم و در اختیار شما بندگان والای خداوند قرار دهیم

هزینه دانلود این كلیپ هدیه یك صلوات به روح پر فتوح شهدای ایران اسلامی و امام شهدا (ره) می باشد

دانلود کلیپ شهید حسین فهمیده

عضویت در بسیج

2011-01-27T14:29:58+01:00

نزدیکی های امتحان ثلث اول بود . در هوای گرم خرداد ماه ، بچه ها شور و حال تازه ای داشتند . مرتب از بسیج حرف می زدند . آقای ناظم و معلم ها ، فرمان امام درباره تشکیل بسیج (1) را توضیح می دادند . محمد حسین و داوود ، روز ورود امام به وطن (2) را به یاد می آوردند و عهد و پیمانی را که آنروز بسته بودند ، تازه می کردند .

وقتی پدر به خانه آمد ، به استقبالش رفتند و گفتند : " بابا ! با اجازه شما می خواهیم در بسیج مسجد اسم نویسی کنیم ! " داوود حرف می زد ، ولی پدر خوب می دانست که با دو پسرش هم صحبت شده است . جواب آن ها را آماده داشت .

- من حرفی ندارم . تا همین امروز هم هر دوی شما بسیجی بوده اید.

آن ها به یکدیگر نگاه کردند و با افتخار لبخند زدند . ورود به بسیج برای هیچ کدامشان بار سنگینی نبود . باید همان کارهایی را انجام می دادند که قبلاً هم در قم انجام داده بودند .

از تشکیل بسیج مدرسه چند هفته ای گذشته بود . زنگ مدرسه به صدا در آمد . مدتی بعد دانش آموزان پشت میزهای چوبی نشستند . اندک اندک موج هیاهو فرونشست و سکوت و آرامش به کلاس بازگشت .

لحظه های آمدن آموزگار به کلاس ، با کندی سپری می شد . انتظاری شیرین محمد حسین را در خود فروبرده بود . همه ساکت بودند . با خودش می گفت : " معطل نشو پسر ! وقتش رسیده . "

به خودش نهیب زد و از جا برخاست .

- بچه ها ! لطفاً توجه کنید .

صدای خفه اش سکوت کلاس را بر هم زد . سرها به طرفش برگشت و نگاه ها مثل پروانه های خسته بر لب های خشکیده ی او نشست .

- اگر مایل هستید ، همگی پول جمع کنیم و کلاس را نقاشی کنیم .

هنوز حرفش به آخر نرسیده بود که همهمه ی آرامی از هر سوی کلاس برخاست . دیگر نیازی نمی دید که بایستد و حرف بزند . نشست و منتظر ماند تا بچه ها فکر کنند و نظر بدهند .

همه موافق بودند . بعضی ها پول آوردند . بعضی ها هم از دست و بازوی خودشان مایه گذاشتند و کلاس درس را در چند روز نقاشی کردند . روز جمعه ، محمد حسین و چند نفر دیگر از دانش آموزان به مدرسه آمدند و وسایل کلاس را که در اتاق دیگری چیده بودند ، به جای اول برگرداندند .

بچه ها با لذت و اعتماد به نفس نشسته بودند و اولین روز هفته را استقبال می کردند .

آقای علیزاده همراه با ناظم مدرسه به کلاس آمد . بچه ها ، هماهنگ و فرز از جا برخاستند و منتظر ماندند .

- بفرمایید خواهش می کنم .

پس از نشستن بچه ها ، نگاه های پر از تحسین به در و دیوار و سقف دوخته شد .

- آقای محمد حسین فهمیده !

- بله ...

- بفرمایید اینجا لطفاً !

محمد حسین از پشت نیمکت بیرون آمد و نزدیک تخته سیاه ، رو به روی دانش آموزان ایستاد .

بالاتر از تخته سیاه و نزدیک به سقف ، قاب کوچکی آویخته بود که روی آن نوشته شده بود : " خدا را فراموش مکن . "

کمی پایین تر از آن ، عکس امام زینت بخش دیوار و کلاس بود .

- بچه ها توجه کنید ! همه ی شما بسیجی هستید . این کلاس درس با کمک شما و به دست شما نقاشی شده است .

آقای ناظم با نگاهی تحسین آمیز به محمد حسین خیره شد و در حالی که شقیقه هایش سرخ و برافروخته شده بود ، دست روی شانه ی کوچک و افتاده ی محمد حسین گذاشت ، اما با این کار تکانی خورد و احساسی تازه تمام وجودش را لرزاند . این محمد حسین فهمیده کوچک تر و ریز اندام تر از آن بود که نشان می داد . ناظم در حالی که تا اندازه ای اختیارش را از دست داده بود ، سعی کرد که نگاهش به هیچ کدام از شاگردان نیفتد و ادامه داد : " من از همه شما تشکر می کنم و از این که با شما هستم ، خدا را شکر می کنم ." بچه ها ، هم چنان ساکت و بی حرکت نشسته بودند و حتی پلک هم نمی زدند .

آقای ناظم ، شتابزده و شرمگین با محمد حسین و آموزگار دست داد . آن گاه ، زانوهایش را کمی خم کرد و با تواضع خداحافظی کرد و رفت . بچه ها با انضباط تمام برخاستند و نشستند . آقای علیزاده تا چند ثانیه مات و مبهوت مانده بود . شور و شوق بی اندازه ای بر زبانش قفل زده بود . تمام کلاس پر از هوای تازه بود و عطر پیوند و شمیم خوش همدلی و همکاری در فضای کلاس موج می زد .

هیچ کس نمی دانست که محمد حسین فهمیده ، بزرگ مرد کوچک کلاس ، زودتر از همه از آن جا خواهد رفت ؛ حتی پیش از آن که دیوارهای تمیز و نقاشی شده ی کلاس ، خط خطی یا زخمی شود .

پی نوشتها :

1- پنجم آذرماه 1358

2- دوازدهم بهمن ماه 1357

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

فهمیده با سری شکسته

2011-01-26T14:27:48+01:00

ناگهان هیاهوی بچه ها قطع شد . مادر ، سراسیمه به حیاط دوید . محمد حسین با سری شکافته و خونی که از سر و صورتش می ریخت ، با خونسردی ایستاده بود . مادر ، هراسان و اشک ریزان خود را به او رساند و کمک خواست .

مدتی بعد ، محمد حسین را به بیمارستان رساندند و تا زمانی که زخمش را بستند و بازگشت ، حتی قطره ای اشک از چشمانش سرازیر نشد . داوود که خود را مقصر می دانست ، غمگین بود . با زبان و نگاه ، بارها از بردادرش دلجویی کرد و از او عذر خواست . محمد حسین که سعی داشت خودش را شاداب نشان بدهد ، به او فهماند که این اتفاق خواست خدا بوده و به خیر گذشته است .

اهل خانه برایش دلسوزی می کردند ، چرا که می دانستند اگر محمد حسین به جای آن ها بود ، بیش تر دل می سوزاند و مهربانی می کرد .

- امروز که گذشت . فردا هم استراحت کن .

- یعنی غیبت کنم ؟

- نه پسرم ! بابا گواهی پزشکی گرفته .

محمد حسین با بی میلی در خانه ماند و به مدرسه نرفت . نزدیکی های ظهر بود که صدای در بلند شد . حسن با شادی و هیجان به طرف در رفت ، اما نتوانست آن را باز کند .

- مادر ! انگار با شما کار دارند .

زهرا چادر مادرش را به دستش داد و منتظر ماند .

- دخترم ! خودت برو ، شاید همسایه ها باشند .

زهرا چادرش را سرش کرد و به طرف در رفت .

- منزل حاج آقا فهمیده ؟

- بله ، بفرمایید .

صدا ، ناآشنا بود . زهرا به سرعت جواب داد و در را باز کرد .

- سلام خواهر ! من علیزاده هستم ، معلم محمد حسین .

- سلام ، بفرمایید خواهش می کنم ، بفرمایید .
خیلی ممنون ، بفرمایید بچه ها .

آقای علیزاده ، چند نفر از بچه ها را که همراهش بودند به داخل راهنمایی کرد و خودش بعد از همه پا به حیاط خانه گذاشت .

آن ها تا اذان ظهر نشستند و هنگام رفتن با او روبوسی کردند .

ساعتی از ظهر گذشته بود که پدر به خانه آمد . دسته گل زیبایی که روی طاقچه بالای سر محمد حسین گذاشته بودند ، خودنمایی می کرد و با او حرف می زد : " ما هم می دانیم که محمد حسین کیست و مثل شما به او افتخار می کنیم . " مادر با اشتیاق تمام ماجرا را برای همسرش تعریف می کرد و به خود می بالید ، اما پدر از همه چیز خبر داشت .

او هنگام صبح و قبل از رفتن به مغازه ، به دفتر مدرسه رفت . می خواست هم گواهی پزشکی را بدهد و هم اجازه بگیرد . انجام ندادن این کار را بی احترامی به آموزگار و پسرش می دانست . آقای علیزاده با دقت و خوش رویی حرف های آقای فهمیده را شنید و از حادثه ای که برای محمد حسین اتفاق افتاده بود ، متاسف شد و گفت :

- ان شاءالله همین امروز به ملاقاتش می رویم . من و هم کلاسی هایش خیلی به او عادت کرده ایم .

پدر به مغازه آمد و تا اذان ظهر که کارش را تعطیل می کرد ، حتی لحظه ای تصویر آقای علیزاده و حالت نگاهش را فراموش نکرد .

- حاج آقا ! فکر نمی کردم به این زودی بشناسندش .

- فاطمه خانم ! اتفاقاً همه بچه ها دوستش دارند .

- پس چرا کتکش زده بودند ؟

- خیلی از دوستی های واقعی با دعوا کردن شروع شده . چند ماه پیش کسی محمد حسین را نمی شناخت ، اما حالا وضع خیلی فرق کرده . آقای علیزاده از محمد حسین رضایت داشت . می گفت به او عادت کرده اند . بقیه معلم ها هم همین طور .

- خدا را شکر .

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

آماده برای نبرد

2011-01-25T14:25:44+01:00

آخرین روزهای تابستان به کندی می گذشت . هوا ، سرشار از عطر خوش پاییز بود .

نسیم شامگاهی ، با هر وزش بوی تلخ حادثه ای را به همراه می آورد . در مسجد و محله از جنگ و نا آرامی گفت و گو می کردند . بچه ها ، با ناباوری حرف هایی را می شنیدند که احساس روزهای قبل از پیروزی انقلاب (1) را در کنج خاطره هایشان بیدار می کرد .

داوود و چند نفر دیگر به محمد حسین اطمینان داده بودند که به مرزهای ایران حمله شده است . حرف های امام جماعت مسجد – آقای احمدی – هم خبرهایی با خود داشت .

- در زمان انقلاب ، وظیفه ی ما دشوار و خطیر بود ، ولی حالا دشوارتر است .

مردم به هم نگاه می کردند . پنکه های سقفی در حال کار بود و از صدا نمی افتاد . شلوغی جمعیت بیش از اندازه بود . بچه ها در میان بزرگترها فشرده می شدند و گاه زیر دست و پا می ماندند . نفس ها در سینه سنگینی می کرد . به سختی می شد نفس کشید .

- بچه ها ! فکر می کنید به ایران حمله شده ؟

- اگر شده بود ، حتماً از رادیو اعلام می شد .

داوود و محمد حسین با کنجکاوی به هم نگاه کردند و حرفی نزدند .

- امشب از آقای احمدی می پرسیم .

- فکر بدی نیست .

همه قبول کردند که شب با آقای احمدی صحبت کنند .

- حسین ! آخرش هم نگفتی ده روزی که نبودی ، کجا رفته بودی ؟

- چند بار می پرسی داداش ؟

- اردوگاه که نشد جا ، درست و حسابی تعریف کن ، شاید به درد ما هم بخورد .

- چیزی نبود ، فقط آموزش بود .

- آموزش جنگی ؟

- هم آموزش رزمی ، هم آشنایی با اسلحه و محیط و این طور چیزها .

- خوشا به حالت ! موقع جنگ ، تو دوره دیده هستی .

- ...

به خانه رسیده بودند . محمد حسین لب حوض نشست و برادرش به اتاق رفت .

باغچه ی خشک و خالی با محمد حسین هم صحبت شده بود . انگار که حیاط خانه ی قدیمی شان – در قم – بود ؛ با آن درخت گیلاس که برگ هایش در هر پاییز رنگارنگ و شعله ور می شد .

- اگر خدا نخواهد ، هیچ برگی از شاخه جدا نمی شود و بر خاک نمی افتد . پاییز خیلی غم انگیز است ، اما همیشه دوستش دارم ، اگر پاییز و زمستان نباشند ، بهار و تابستانی هم نخواهد بود . صدای گریه برگ ها را هیچ کس نمی شوند . برگ ها گریه نمی کنند ؛ به خاک می افتند تا دوباره سبز شوند ؛ مثل گل های صحرایی ، مثل جوانه ها . آن ها دوباره سبز می شوند ، درست مثل زمانی که نبودند و به وجود آمدند . آن هایی که در زمان انقلاب شهید شدند و همه ی کسانی که روزگاری بودند ولی حالا دیگر نیستند ، روزی زنده می شوند ؛ در بهاری همیشگی .

مادر که از نیامدن پسرش به اتاق ، حیرت زده به حیاط آمده بود ، او را دید که در خود فرورفته است . خواست صدایش بزند ، ولی لب هایش بی صدا تکان خورد .

محمد حسین ، مات و مبهوت به نقطه ای دور و ناپیدا خیره مانده بود . مادر ، بی صدا به او نزدیک شد . از تماشای پسرش لذت می برد و در عین حال دلواپس می شد . ده روزی که محمد حسین همراه با بچه های پایگاه مقاومت مسجد به منطقه رفته بودند ، برایش ده قرن گذشت . هنگام رفتن ، زبانش به گفتن باز نشد . محمد حسین در برابرش ایستاده بود . حاضر و آماده بود و خیلی هم عجله داشت . امتحان های ثلث سوم نزدیک بود . هوایی لطیف و روح نواز در فضا موج می زد . محمد حسین بی خیال و خونسرد پرسیده بود : " مادر ! با من کاری ندارید ؟ با اجازه ی شما ساعت دو حرکت می کنیم . "

عقربه های زشت و بدترکیب ساعت روی تاقچه با سرعت جلو می آمدند و خودشان را به سمت ساعت دو بعد از ظهر می کشیدند . هر حرکت کوچک آنها برای مادر هول آور بود و آزار دهنده .

- مادر ! من رفتم ، خداحافظ .

- ...

- از آقا جان هم خداحافظی می کنم .

محمد حسین رفته بود . هم اجازه گرفته بود و هم اجازه نخواسته بود ؛ مثل همیشه که هیچ وقت برای کمک کردن به مادرش چیزی نمی پرسید .

محمد حسین تنها نشسته بود . آستین هایش را بالا زده بود و دست های لاغر و باریکش هنوز از آب وضو نمناک بود . مادر ، دوست داشت تا ساعت ها او را تماشا کند . بی آن که بخواهد ، پرسید : " حسین ! "

- بله مادر ، سلام !

- سلام پسرم ! به کجا نگاه می کنی مادر ؟

- به قبر خودم .

آرام و زیر لب پاسخ داد . پیدا بود که نمی خواهد مادرش متوجه شود . مادر نشنیده گرفت . خودش را فریب داد که : نه ، اشتباه کرده ام . حتماً منظور محمد حسین را خوب نفهمیده ام .

- پاشو بیا ! من رفتم . پاشو دیگه ، شب شد .

- چشم مادر ! همین الان .

سنگین از جا برخاست . از پاییز و واپسین لحظه های غروب کنده شد و به دنبال مادر به اتاق رفت .

از فراز گلدسته های مسجد ، آوای اذان مغرب بر می خاست و آرامش را به دل های خسته برمی گرداند . داوود منتظر آمدن برادرش بود و این پا و آن پا می کرد تا با هم به مسجد بروند و نماز بخوانند .

حیاط مسجد از همیشه شلوغ تر به نظر می رسید . در هر گوشه ای گروهی سرگرم گفت و گو بودند . آقای احمدی هنوز نیامده بود . صف ها کم کم شکل می گرفت و مرتب می شد .آن هایی که در صف نشسته بودند ، با هم حرف می زدند و کنجکاوی بقیه را بر می انگیختند .

- عراق به ایران حمله کرده ؛ از خیلی وقت پیش .

و با این خبر ، بیش تر به هم نزدیک می شدند .

- از کجا معلوم ؟

- چند هفته ای هست . ما که درست و حسابی خبر نداریم .

امام جماعت از راه رسید . صدای بلند صلوات فضای مسجد را پر کرد . یکی از بچه های پایگاه پشت بلندگو ایستاد و مکبر شد .

نماز اول و دوم خوانده شد ، اما مسجد هم چنان شلوغ بود . قبل از خواندن دعا ، آقای احمدی رو به جماعت کرد و در حالی که با نگاه کردن به دیوارهای مسجد – که آیه های قرآن را بر سینه داشتند – سعی می کرد توجه نمازگزاران را به خود جلب کند ، گفت : " توجه بفرمایید ! قبل از اینکه حاج آقا مقدسی دعای فرج امام زمان (عج) را بخوانند و ما هم با او زمزمه کنیم ، عرض می کنم که برادران محترم عضو پایگاه بعد از دعا تشریف داشته باشند تا چند دقیقه ای با هم صحبت کنیم . تشکر می کنم . والسلام .

پی نوشت ها :

1- زمستان 1357

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

آلبوم تصاویر شهید فهمیده

2011-01-24T14:20:57+01:00

با توجه به اینكه این وبلاگ تنها وبلاگ تخصصی در زمینه شهید فهمیده می باشد، بر آن شدیم تا دو گالری تصویر زیبا از این بسیجی شهید برای استفاده شما كاربران و عاشقان ولایت ارائه دهیم، امید است مورد تایید این شهید بزرگوار قرار بگیرد.

قبل از دانلود گالری های زیر، لطف بفرمایید برای شادی روح همه ی شهدای اسلام و امام شهدا (ره) صلواتی ختم نمایید.

دانلود آلبوم اول تصاویر شهید فهمیده

دانلود آلبوم دوم تصاویر شهید فهمیده

ثبت نام جبهه

2011-01-23T14:11:17+01:00

زخم های پی در پی گلوله های سربی و ترکش خمپاره ها و بمب ها بر پیکر سبز و صمیمی وطن نشسته بود و سوزش آن لحظه به لحظه بیش تر احساس می شد . دشمن ، امیدوار بود که در کمتر از یک روز شهر را به تصرف در آورد . فریاد خرمشهر ، ناله ای خاموش و بی صدا بود ، اما قلب هایی کوچک و عاشق ، با تمام وجود آن ها را می شنیدند .

کوچک و عاشق ، با تمام وجود آن را می شنیدند .

- داوود ! بیا تا دیر نشده اسم نویسی کنیم .

داوود ، مات و مبهوت به چشم های پرغوغای برادر کوچکش چشم دوخت . محمد حسین از چه حادثه ای خبر می داد ؟ از کجا می دانست که چه هیاهویی در قلب برادر برپاست ؟

هر دو چشم در چشم هم داشتند . نگاهشان تا عمق دل های عاشق و بی قرارشان رخنه می کرد . آماده بودند و پا در راه . عاقبت ، بی قراری محمد حسین را به زانو در آورد . پرستوی عاشق و سبکبالی که یک آن از پرواز نمی ماند ، بر ستیغ بلند حادثه فرود آمده بود .

- داوود جان ! من صبر نمی کنم .اگر خواستی ، تو هم بعد بیا .

برادر حرفی برای گفتن نداشت . و " سکوت " حرف هایش را گفت ؛ سکوتی خدایی و با شکوه . آخرین نمازی که در کنار هم خواندند ، عطر دعا و نیایش را در فضای اتاق پراکند .

داوود به کنج تنهایی پناه برد و انشای محمد حسین را برای چندمین بار خواند و خواند و خواند و در خلوت اشک ریخت .

" ... امسال ، هنوز اول سال تحصیلی 1358 است . خواهرم کلاس چهارم ابتدایی است . من هر روز درس و تکلیف او را مطالعه می کنم . هر آموزشی که از دستم بر بیاید ، به او می دهم . ... من ، چند روز پیش به مدرسه خواهرم رفتم . چون خواهرم در نوبت صبح به مدرسه می رفت ، معلمشان نبود . به ناچار با مدیر مدرسه ملاقات کردم و گفتم که شیوه ی درس دادن و رفتار معلم کلاس چهارم ابتدایی دختران خوب نیست . در پاسخ ، از مدیر مدرسه شنیدم که شما بایستی صبح بیایید و با خود ایشان صحبت کنید . من هم گفتم که نمی توانم چون که درس دارم . او گفت ، باشد . خودم یک کاری می کنم و ... "

من به خانه برگشتم و روز بعد از خواهرم شنیدم که اخلاق و روش معلمشان خیلی عوض شده است . خیلی خوشحال شدم . از آن به بعد هم درس خواهرم بهتر شد ... .

منظورم از نوشتن این حرف ها ، این بود که به دوستانم بگویم که در کارهای دیگران تا آنجا که خطری برای شخص نداشته باشد ، دخالت کنند . البته نه با هدف جستجو در کارهای شخصی آنها ، بلکه به نیت کمک ... .

داوود ، اشک هایش را پاک کرد . روز رفتن نزدیک بود . محمد حسین به زودی اعزام می شد و او می ماند .

گیج و سر در گم بود . حرف های محمد حسین اجازه نداده بود فکری به حال خودش بکند . با پدر و مادرش صحبت نکرده بود . گوشه ی دلش ، هنوز هم امیدوار بود که محمد حسین بماند و خودش برود

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

شعر زیبای شاعر معاصر حسن حسینی درباره شهید فهمیده

2011-01-22T14:09:20+01:00

دو بیتی زیر را شاعر توانمند معاصر کشورمان جناب آقای حسن حسینی در وصف شهید بزرگوار حسین فهمیده سروده اند.

کس چون تو طریق پاک بازی نگرفت با زخم نشان سرافرازی نگرفت

زین پس دلاورا، کسی چون تو شگفت حیثیت مرگ را به بازی نگرفت

منبع: كتاب ادبیات پیش دانشگاهی

فهمیده و علاقه به تحصیل

2011-01-19T14:06:20+01:00

- امروز که گذشت . فردا هم استراحت کن .

- یعنی غیبت کنم ؟

- نه پسرم ! بابا گواهی پزشکی گرفته .

- مادر ! انگار با شما کار دارند .

زهرا چادر مادرش را به دستش داد و منتظر ماند .

- دخترم ! خودت برو ، شاید همسایه ها باشند .

زهرا چادرش را سرش کرد و به طرف در رفت .

- منزل حاج آقا فهمیده ؟

- بله ، بفرمایید .

صدا ، ناآشنا بود . زهرا به سرعت جواب داد و در را باز کرد .

- سلام خواهر ! من علیزاده هستم ، معلم محمد حسین .

- سلام ، بفرمایید خواهش می کنم ، بفرمایید .
خیلی ممنون ، بفرمایید بچه ها .

آن ها تا اذان ظهر نشستند و هنگام رفتن با او روبوسی کردند .

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

مایه آرامش پدر

2011-01-14T14:00:34+01:00

آن روز¹برای پدر روز خوب بود یا بد، نمی دانست؛ نمی توانست بداند.

روز عجیبی را شروع کرده بود.

روز عجیبی را می گذراند.

خسته از تکرار روزها و شب های طولانی و کسالت بار، مغازه ای اجاره کرده بود تا در غربت، از خانه و خانواده اش دور نباشد.

هنوز خستگی سال ها آوارگی در جاده ها از تنش بیرون نرفته بود.

خوشحال بود و روزی هزار بار به درگاه خدا شکر می کرد.

آن روز، تمام مشتری ها، رهگذرها، نگاه ها، صداها و همه چیز حالت عجیبی داشت.

در تمام عمر، هرگز روزی به آن قاعده ندیده بود.

دلش بهانه می گرفت، اما نمی دانست چرا.

ناگهان صدای قدم هایی نرم و سبک او را از سفر در سرگردانی و حیرانی بازداشت.

سلام آقا جان! خسته نباشید.

سربلند کرد.

از وادی حیرانی بیرون آمد.

محمدحسین در برابرش ایستاده بود.

به آستانه در تکیه داده بود و نگاهش می کرد.

...

آن قدر حیرت زده بود که حتی نتوانست کلامی به زبان بیاورد.

آیا با آمدن پسرش همه چیز تمام شده بود؟

آیا همه ی آنچه را که باید در آن روز اتفاق می افتاد، اینک در برابر خودش می دید.

با زبانی خشك و سنگین، به زحمت گفت: سلام پسرم! چه عجب! خبری شده؟

نه، چیزی نیست.

پس بیا، بیا بنشین یكی-دو دقیقه ی دیگه با هم برمیگردیم.

و با دست به میوه ها اشاره كرد؛ میوه هایی كه هر كدام با زبانی ناآشنا و گنگ مشغول گفت و گو بودند.

پسرك بی توجه به هر چه كه بود، گفت: پدر اجازه می دهید به جبهه بروم؟

میوه های تازه و رنگارنگ خود را به چشم محمد حسین می كشیدند.

انگار از او می خواستند كه مثل بعضی از روزها به سراغ آن ها برود و تمیزشان كند، ولی قلب كوچكی كه در سینه ی او می تپید، تنها مجال اندیشیدن درباره ی سفر را به او می داد.

به سفری می اندیشید كه در پیش داشت و دیگر هیچ.

پدر حرفی نزد.

برای نخستین بار احساس كرد كه دلش تنگ شده و برای كسی كه در مقابلش ایستاده، بی قراری می كند.

می خواست بگوید كه فقط چند روز به باز شدن مدرسه ها باقی مانده، اما زبانش به گفتن باز نشد.

بهت زده و خاموش نگاهش كرد.

پی نوشتها:

1- روز بیست و پنجم یا بیست و ششم شهریور ماه 1359 شمسی.

منبع: کتاب شهید فهمیده، نوشته محمدرضا اصلانی

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

والپیپرهای ویژه هفته بسیج دانش آموزی

2011-01-04T14:00:32+01:00

وبلاگ بسیجی مخلص که با نام شهید محمد حسین فهمیده مزین شده است افتخار دارد والپیپرهای طراحی شده توسط خود را برای همگان به نمایش بگذارد. اندازه آنها 1.24 در 768 می باشد که می توانید از آنها به عنوان پس زمینه دکستاپ خود استفاده کنید.

تمامی عکس ها طراحی شده توسط وبلاگ بسیجی مخلص می باشد و استفاده از آنها در سایر سایت ها تنها با ذکر لینک منبع مجاز است.

مایه آرامش پدر ( قسمت دوم )

2011-01-03T06:36:27+01:00

با زبانی خشك و سنگین، به زحمت گفت: سلام پسرم! چه عجب! خبری شده؟

نه، چیزی نیست.

پس بیا، بیا بنشین یكی-دو دقیقه ی دیگه با هم برمیگردیم.

و با دست به میوه ها اشاره كرد؛ میوه هایی كه هر كدام با زبانی ناآشنا و گنگ مشغول گفت و گو بودند.

پسرك بی توجه به هر چه كه بود، گفت: پدر اجازه می دهید به جبهه بروم؟

میوه های تازه و رنگارنگ خود را به چشم محمد حسین می كشیدند.

به سفری می اندیشید كه در پیش داشت و دیگر هیچ.

پدر حرفی نزد.

برای نخستین بار احساس كرد كه دلش تنگ شده و برای كسی كه در مقابلش ایستاده، بی قراری می كند.

می خواست بگوید كه فقط چند روز به باز شدن مدرسه ها باقی مانده، اما زبانش به گفتن باز نشد.

بهت زده و خاموش نگاهش كرد.

اگر مایل هستید ادامه داستان را مطالعه فرمایید همچنان همراه ما باشید.

منبع: کتاب شهید فهمیده، نوشته محمد رضا اصلانی

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

مایه آرامش پدر

2010-12-13T15:50:51+01:00

آن روز¹برای پدر روز خوب بود یا بد، نمی دانست؛ نمی توانست بداند.

روز عجیبی را شروع کرده بود.

روز عجیبی را می گذراند.

هنوز خستگی سال ها آوارگی در جاده ها از تنش بیرون نرفته بود.

خوشحال بود و روزی هزار بار به درگاه خدا شکر می کرد.

آن روز، تمام مشتری ها، رهگذرها، نگاه ها، صداها و همه چیز حالت عجیبی داشت.

در تمام عمر، هرگز روزی به آن قاعده ندیده بود.

دلش بهانه می گرفت، اما نمی دانست چرا.

ناگهان صدای قدم هایی نرم و سبک او را از سفر در سرگردانی و حیرانی بازداشت.

سلام آقا جان! خسته نباشید.

سربلند کرد.

از وادی حیرانی بیرون آمد.

محمدحسین در برابرش ایستاده بود.

به آستانه در تکیه داده بود و نگاهش می کرد.

...

آن قدر حیرت زده بود که حتی نتوانست کلامی به زبان بیاورد.

آیا با آمدن پسرش همه چیز تمام شده بود؟

آیا همه ی آنچه را که باید در آن روز اتفاق می افتاد، اینک در برابر خودش می دید.

پی نوشتها:

1- روز بیست و پنجم یا بیست و ششم شهریور ماه 1359 شمسی.

منبع: کتاب شهید فهمیده، نوشته محمدرضا اصلانی

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

فهمیده و خرمشهر ( قسمت دوم )

2010-11-15T12:54:45+01:00

دوستانی که منتظر ادامه داستان بودید، می توانید ادامه آن را در زیر مطالعه فرمایید.

و سکوت حرف هایش را گفت؛ سکوتی خدایی و با شکوه.

آخرین نمازی که در کنار هم خواندند، عطر دعا و نیایش را در فضای اتاق پراکند.

داوود به کنج تنهایی پناه برد و انشای محمدحسین را برای چندمین بار خواند و خواند و خواند و در خلوت اشک ریخت.

... امسال، هنوز اول سال تحصیلی 1358 است.

خواهرم کلاس چهارم ابتدایی است.

من هر روز درس و تکلیف او را مطالعه می کنم.

هر آموزشی که از دستم بربیاید، به او می دهم... من، چند روز به مدرسه خواهرم رفتم.

چون در خواهرم در نوبت صبح به مدرسه می رفت، معلمشان نبود.

به ناچار با مدیر مدرسه ملاقات کردم و گفتم که شیوه ی درس دادن و رفتار معلم چهارم ابتدایی دختران خوب نیست.

در پاسخ، از مدیر مدرسه شنیدم که شما بایستی صبح بیایید و با خود ایشان صحبت کنید.

من هم گفتم که نمی توانم چون که درس دارم.

او گفت، باشد.

خودم یک کاری می کنم و ...

من به خانه برگشتم و روز بعد از خواهرم شنیدم که اخلاق و روش معلمشان خیلی عوض شده است.

خیلی خوشحال شدم.

از آن به بعد هم درس خواهرم بهتر شد...

البته نه با هدف جستجو در کارهای شخصی آن ها، بلکه به نیت کمک...

داوود، اشک هایش را پاک کرد.

روز رفتن نزدیک بود.

محمد حسین به زودی اعزام می شد و او می ماند.

گیج و سردرگم بود.

حرف های محمدحسین اجازه نداده بود فکری به حال خودش بکند.

با پدر و مادرش صحبت نکرده بود.

گوشه ی دلش، هنوز هم امیدوار بود که محمدحسین بماند و خودش برود.

منبع: کتاب شهید فهمیده، نوشته محمدرضا اصلانی

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

فهمیده و خرمشهر

2010-10-11T13:40:56+01:00

دشمن، امیدوار بود که در کم تر از یک روز شهر را به تصرف درآورد.

فریاد خرمشهر، ناله ای خاموش و بی صدا بود، اما قلب هایی کوچک و عاشق، با تمام وجود آن را می شنیدند.

- داوود! بیا تا دیر نشده اسم نویسی کنیم.

داوود! مات و مبهوت به چشم های پرغوغای برادر کوچکش چشم دوخت.

محمد حسین از چه حادثه ای خبر می داد؟

از کجا می دانست که چه هیاهویی در قلب برادر برپاست؟

هر دو چشم در چشم هم داشتند.

نگاهشان تا عمق دل های عاشق و بی قرارشان رخنه می کرد.

آماده بودند و پا در راه.

عاقبت، بی قراری محمد حسین را به زانو درآورد.

پرستوی عاشق و سبکبالی که یک آن از پرواز نمی ماند، بر ستیغ بلند حادثه فرود آمده بود.

- داوود جان! من صبر نمی کنم.

اگر خواستی، تو هم بعد بیا.

برادر حرفی برای گفتن نداشت.

و ...

برای مطالعه ی ادامه ی این داستان زیبا، در روزهای آینده همراه ما باشید.

منبع: کتاب شهید فهمیده، نوشته محمدرضا اصلانی

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

آموزگار شهادت

2010-07-18T08:28:05+01:00

در وجود من طراوت بهار همیشه جاری است.

روح من همیشه سبز است و سرشار از شور و نشاط؛ از پا نشستن و فرو ماندن، بی‏تفاوتی و لغزش، در قاموس زندگی من معنا ندارد؛ که من نوجوان بسیجی‏ام.

آموزگارم آن نوجوان سیزده ساله‏ای است که با نارنجک به زیر تانک رفت و برای همیشه آرامش و راحتی دشمنان اسلام را بر هم زد.

غیرت و مردانگی، حمیّت و آزادگی و عزّت و سربلندی، اولین درس‏هایی است که آموخته‏ام و آخرین درسم را با پرواز کردن در آسمان نور و معنا، با بالهای خونین، همراه با نسیم شهادت جشن خواهم گرفت.

منبع: مجله گلبرگ :: مهر 1379، شماره 7 برگرفته شده از سایت حوزه

شعر زیبای شاعر معاصر حسن حسینی درباره شهید فهمیده

2010-07-14T05:30:03+01:00

دو بیتی زیر را شاعر توانمند معاصر کشورمان جناب آقای حسن حسینی در وصف شهید بزرگوار حسین فهمیده سروده اند.

کس چون تو طریق پاک بازی نگرفت با زخم نشان سرافرازی نگرفت

زین پس دلاورا، کسی چون تو شگفت حیثیت مرگ را به بازی نگرفت

منبع: كتاب ادبیات پیش دانشگاهی

معرفی مسابقه وبلاگ نویسی فتح جاوید

2010-07-13T12:50:43+01:00

فراخوان مسابقه وبلاگ نویسی فتح جاوید

فتح خرمشهر، فتح خاک نیست، فتح ارزشهای اسلامی است.

امام خمینی(ره(

سازمان رفاهی تفریحی شهرداری کاشان به مناسبت 3خرداد سالروز فتح غرور آفرین خرمشهر

مسابقه وبلاگ نویسی فتح جاوید را برگزار میکنند.

موضوع مسابقه: فتح خرمشهر، دفاع مقدس

کلیه عزیزانی که مایلند در این مسابقه شرکت نمایند

باید از طریق همین وب سایت اقدام نمایند.

و فرم ثبت نام را تکمیل و وبلاگ خود را در سیستم ثبت نمایند.

اطلاعات تکمیلی به زودی اضافه میشود.

قوانین جشنواره

وبلاگ هایی که قوانین زیر را نقض نمایند در مرحله اول حذف شده و به دور امتیازدهی راه نمی یابند.

درج پیوند به سایت مسابقه و قرار دادن بنر مسابقه در وبلاگ الزامی میباشد
آثار ارسالی باید در موضوع فتح خرمشهر و دفاع مقدس باشد.
هر فرد فقط میتواند یک وبلاگ در مسابقه شرکت دهد.
در هنگان ثبت نام میبایست مشخصات حقیقی خود و نه مشخصات مستعار را وارد نمائید.
آثار می بایست به زبان فارسی ارائه شود.
شرکت کنندگان باید تا تاریخ ذکر شده برای ثبت نام به سایت مراجعه و فرم ثبت نام را تکمیل نمایند.
زمان ارسال آثار باید تا حداکثر آخرین مهلت تعیین شده باشد و بدیهی است به آثاری که پس از این تاریخ ارسال گردد امتیازی تعلق نمی گیرد.
وبلاگ ها هم بصورت گروهی و هم انفرادی قابل ارائه و مدیریت هستند.
وبلاگ هایی که از اسکریپت های مشکل دار استفاده میکنند و وبلاگشان توسط ویروس کش ها مشکل دار شناخته میشوند به مرحله داوری راه پیدا نمیکنند

آدرس مسابقه
http://fathe-javid.kashanblog.ir/index.asp

ثبت نام جبهه

2010-07-13T12:24:54+01:00

کوچک و عاشق ، با تمام وجود آن را می شنیدند .

- داوود ! بیا تا دیر نشده اسم نویسی کنیم .

- داوود جان ! من صبر نمی کنم .اگر خواستی ، تو هم بعد بیا .

داوود به کنج تنهایی پناه برد و انشای محمد حسین را برای چندمین بار خواند و خواند و خواند و در خلوت اشک ریخت .

داوود ، اشک هایش را پاک کرد . روز رفتن نزدیک بود . محمد حسین به زودی اعزام می شد و او می ماند .

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

نامت جاودانه می‏ ماند

2010-07-12T12:44:31+01:00

صدای تیک تاک ساعت، نزدیک شدن به قرار ملاقات و صدای انفجارِ تحویل یک روح کوچک به خداوند، بوی خوش بهشت و لالایی حزین یک مادر؛ آه کودکم! دیگر لباس کودکی‏ات، بر اندامت برازنده نیست. چقدر بزرگ شده‏ای! انگار تا بزرگ شدن، فقط یک تانک فاصله بود، تا پیش خدا.

حالا دیگر زمزمه لالایی‏های کودکانه در گوش‏های کوچکت سزاوار تو نیست.

مادر، حسین خوبم! من گوشه گوشه خاکریزها و گام هایت را دنبال کرده‏ام و تکه تکه بدنت را کاویده‏ام و از میانشان، قلبت را برای خود به یادگار برداشته‏ام. گرم گرم.

قلب تو را به قلب نوجوان ایران زمین پیوند خواهم زد، تا بهانه‏های بزرگ شدن را بفهمد، تا فهمیده باشد، حسین را.

آه، کودکم! تو چه خوب معنی ناموس را دانستی و چه خوب جسم وطن را دیدی که داشت زیر زنجیرهای چرخ تانک مچاله می‏شد و تن تو نیز.

رهبر کوچک من! می‏آموزم از عروج تو، سماع کودکانه را و خواهش یک دل کوچک برای پیوستن به دلدار و بعد، پاره‏های مقدس یک جسم و اشک‏های سرزیر همسنگران متحیر در این عشق بازی.

رهبر کوچک من! 13 ساله شکفته در زیر چرخ‏های تانک! نور عروجت، همچنان پس از گذشت سال‏ها، چشم‏هامان را خیره کرده است و جانی را به شگفت واداشته است. نام تو ـ بسیجی کوچک ـ پشت دشمن را می‏لرزاند.

امروز، هر نوجوان ایرانی، نام حسین فهمیده را در ذهن خویش حک کرده است و با افتخار، در کتاب درس زندگی‏اش، قصه فداکاری او را از بر است. تو در یادمان دفاع مقدس، بر بلندترین نقطه خوش نشسته‏ای. سلام بر پرواز روح کوچکت، آن‏گاه که به خدا پیوست. نامت جاودانه می‏ماند!

حبیب مقیمی

منبع: سایت حوزه

فهمیده و علاقه به تحصیل

2010-07-05T05:54:00+01:00

- امروز که گذشت . فردا هم استراحت کن .

- یعنی غیبت کنم ؟

- نه پسرم ! بابا گواهی پزشکی گرفته .

- مادر ! انگار با شما کار دارند .

زهرا چادر مادرش را به دستش داد و منتظر ماند .

- دخترم ! خودت برو ، شاید همسایه ها باشند .

زهرا چادرش را سرش کرد و به طرف در رفت .

- منزل حاج آقا فهمیده ؟

- بله ، بفرمایید .

صدا ، ناآشنا بود . زهرا به سرعت جواب داد و در را باز کرد .

- سلام خواهر ! من علیزاده هستم ، معلم محمد حسین .

- سلام ، بفرمایید خواهش می کنم ، بفرمایید .
خیلی ممنون ، بفرمایید بچه ها .

آن ها تا اذان ظهر نشستند و هنگام رفتن با او روبوسی کردند .

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص

غیرت و شجاعت فهمیده

2010-02-11T07:23:49+01:00

حسین فهمیده نوجوان بسیار غیوری بود و به خصوص نسبت به مسائل دینی غیرت و تعصب خاصی داشت؛ مثلاً در مورد حجاب به خواهرانش تأکید می‏کرد و معتقد بود که دخترها باید از کودکی به رعایت حجاب عادت کنند.

هرگز زیر بار زور نمی‏رفت.

او نوجوانی شجاع و پردل و جرأت بود.

هرگاه می‏خواست کاری انجام دهد، از موانع و مشکلات سر راه نمی‏ترسید و رشادت و جسارت فراوانی داشت.

او یک بار قبل از پیروزی انقلاب با وجود خطرهای فراوان در هنگام تظاهرات، به تفنگ یکی از سربازان در کرج، گل آویزان کرده بود که این کار در روحیه مردم حاضر در صحنه و نیروهای ارتشی اثر خوبی داشت.

منبع: مجله گلبرگ :: مهر 1381، شماره 34 برگرفته شده از سایت حوزه

در سنگر علم

2010-02-01T14:16:52+01:00

انسان‏های موفق در هر سنگری وظیفه خویش را به خوبی انجام می‏دهند.

شهید فهمیده نیز در سنگر علم، بسیار موفق بود.

او پیش از ورود به مدرسه، خواندن و نوشتن را آموخته بود و در درس خواندن و مطالعه، جدیت خاصی از خود نشان می‏داد.

محمدحسین تکالیفش را به تنهایی و به بهترین صورت انجام می‏داد و به جز کتاب‏های درسی، کتاب‏های غیر درسی فراوانی نیز می‏خواند.

منبع: مجله گلبرگ :: آبان 1384، شماره 68، برگرفته شده از سایت حوزه

در مسجد ( قسمت دوم )

2010-01-22T16:13:02+01:00

- بفرمایید آقا پسر !

از تماشای شیرینی ها لذت نمی برد .

- لطفاً از این ها ...

و با دستش نوعی از شیرینی ها را نشان داد كه بیش تر به چشم می آمدند .

- از این ها ؟

- بله ، لطفاً یك كیلو .

مغازه دار شیرینی دیگری را نشان داده بود و حالا مشغول پر كردن جعبه بود .

- بفرمایید آقا پسر .

- خیلی ممنون ، بفرمایید .

- خدا بركت بده .

- سلام آقا !

- سلام ، روز شما به خیر ، چه عجب ؟!

- آقا ! ببخشید اگر دانش آموز خوبی نبودیم .

- بفرمایید آقا ! برای خداحافظی .

و شاخه گلی زیبا و عطر آگین را به او تقدیم كرد .

آقای علیزاده با درماندگی پرسید : " شوخی می كنی ؟! فقط چند روز تا بازشدن مدرسه ها باقی نمانده . "

- نخیر آقا ! شوخی نمی كنیم .

- پس چرا ؟ ...

- با اجازه ی شما فقط چند روز فرصت داریم ...

- التماس دعا ! ...

- محتاج به دعا ...

محمد حسین ، با قدم های كوتاه ، آرام آرام دور شد و از حیاط مدرسه بیرون رفت .

- فهمیده !

منبع: کتاب شهید فهمیده

تهیه و تنظیم: وبلاگ بسیجی مخلص